خود نگاری

همه ساعت ها دیروز را نشان می‌دهند.

2012-01-04T11:17:00.001+01:00

کنون که به امروز آمده‌ام، این سطرها، که دیروز مرا زیسته اند، را از تنم پاک می کنم. حالا که من مرده‌ام، این سطرها را زنده می کنم تا دور از من، در منی دیگر، زندگی کنند. من که گناهکار نیستم،‌ فقط خودم را کشته‌ام.
مجموعه‌ی «همه ساعت‌ها دیروز را نشان می‌دهند» را از اینجا دانلود کنید:
http://ifile.it/xu29niy/SMT.pdf
یا از اینجا:
http://dl.dropbox.com/u/12318426/SMT.pdf

2011-12-18T20:31:00.002+01:00

«ما بی چرا زندگانیم
و آنان به چرا مرگ خویش آگاهانند»
شاملو

ما بی چرا به گا رفتگانیم
و آنان به چرا مرگ خویش ناآگاهانند
کاش
گاهی به چراگاهی رفته بودیم!

2011-12-12T18:25:00.001+01:00

مثل کلیدی
که لای در گیر کرده
نه می توانم
از در بروم
نه می توانم
از در در بروم
زندانی همین نورم
که آن سوی در
مرا این سوی در
در به در کرده
تنها
به امید عبورم

2011-12-12T18:24:00.002+01:00

اين سطرها را
تنها براي اين روي تنهايي‌هام مي ريزم
كه تنها نباشم
با این حرف‌ها
تنها برای این حرف می زنم
که حرفی زده باشم
حرفي نيست پشت اين حرف ها
دري نيست پشت اين درها
پشت هر در
تنها دردي است
كه به زندگي باز مي شود
ليلي‌ای به اين سطرها سر نمي زند
سويي ندارد اين سطرها
سري ندارم كه افتابي
يا حتي سوسويي
که از سويي
.
.
.
ول کن
برو سراغ تنهاي ات
كه چند سطري است
تنهام

2011-11-24T19:58:00.002+01:00

لیلی من
امشب باز لالایی نفس هات را بخوان در گوشم
و از لابه لای خیالهام بیا به آغوشم

2011-11-17T23:30:00.000+01:00

نیستی که بریزمت روی عمیق ترین زخمم

از این همه زخم های خالی نه

از این همه که نیستی مردم

من خدای ناتوانی هستم

اعتراف می کنم

که تنها مخلوقش را که تو بودی

میان شعری که پایان تلخی داشت از دست داده

جهان چیزی شبیه موهای توست

سیاه و سرکش و پیچیده

و فکر کن چه بی وقتم من

که به نسیمی حتی جهانم آشوب می شود

و فکر کرده ای

انگار جهان خالی تر از آن است

که

جای خالی تو را حس نکنم

خیال کن چه خالی شده ام

وقتی حتی خیالت هم سهم دیگران شده باشد

در جهان من چیزی مقدس تر از چشمان تو نیست

نه حتی خدایان می توانند به اعتبار چشمان تو باشند

به همین مقدسات زیبا سوگند

که جهان بی چشمهات کفر مکرری است

که با دستان خودم خلق می کنم هر روز

امیر عباس سربی

2011-11-17T11:57:00.000+01:00

کلماتم بی تو سکوت کرده‌اند.

2011-11-04T11:37:00.000+01:00

هیچ
تویی نبود
هزار توی پیچ در پیچی
که نه
حتی
هزارتوي هيچ در پوچی!
نه
هیچی بود
بی هیچ پیچی

نوامبر ۲۰۱۱

در ستایش ناخودآگاهی

2011-08-06T12:47:00.000+02:00

ویرانگرترین قدرت ذهن آدمی توانایی ابژه کردن خویش و جهانی است که در آن زندگی می کند. توانایی پرسیدن از چرایی و چیستی هر چیزی. آدمی می تواند خود و جهان خود، اعمال خود وآروزهای خود را ابژه ذهن خود کند و از معنی، درستی، نادرستی، به جایی و نابه جایی آن سوال کند. از این آزمون نابودکننده هیچ چیز سربلند بیرون نمی‌آید. نه اخلاق، نه معنا. تمامی خوبی ها و زیبایی ها و تمامی آرزوها و هدف ها نابود و بی معنی می نمایند. سر منشا تمام پوچی ها خودآگاهی است. باید در سطح آگاهی ماند. باید در زندگی غرق شد بدون آنکه به آن اندیشید. باید عاشق شد بدون آنکه از چیستی عشق پرسید. باید ناخودآگاه خود را به دست رنگ ها و کلمات و نواها و طعم ها و شهوت ها و لحظات سپرد. از این منظر حیوانات برتر از انسان ها هستند.

چشم‌هایش

2011-06-08T11:47:00.002+02:00

در جاده‌ای باریک

زیر پل زندگی

به هم رسیدیم

جاده مرا به این سو می‌برد

و او را به آن سو

باید از هم رد می شدیم

و پل تنها فرصت ما بودم

باید از پل ابدیتی می ساختم

می‌دانستم به هر سو بروم

در خیال چشمانش خواهم ماند.

2011-06-05T23:29:00.003+02:00

حالا
طرحی از مجنون

روی من حک شده بود

و نقاش

جایی دیگر

دنبال رنگی دیگر

نقاش

2011-06-04T11:46:00.000+02:00

تنهایی‌ای که روش نقاشی کرد

مچاله کرد و

انداختم به گوشه‌ای

من ماندم و

خیال نقش های صورتش

2011-06-04T11:29:00.000+02:00

جز بوسه ای

که از لب هاش برداشتم

چیزدیگری جا نگذاشتم

غیر خودم

که آن شب برای همیشه

جاش گذاشتم

کسی نداشتم

من

که دیگر نبود

برای او که نمانده بود

جایی مانده بود

که جز خیال بوسه ای

هیچ چیز نبود

دیگر

تنها نبود!

2011-05-29T00:16:00.004+02:00

چون پیچکی دور پوچیم پیچیدی

و من

که محو تماشای گلهای تو بودم

از یاد بردم

که چیزی در این میان نبود

از هیچ که چیزی نمی روید!

2011-05-17T08:28:00.001+02:00

این جاده
به جایی نمی‌رسد

تا این‌جا

هر جا رفتیم

درجا بود

همه جا

همین‌جا بود

همه حرف‌ها
بی‌جا بود
مقصد
همیشه آن‌جا بود
کجا بود؟!

2011-05-17T06:57:00.001+02:00

چون درختی بید
   سال‌هاست
   سر پیچ زندگی خشکیده‌ام
خیال بر من می‌تابد
   و رویا های مجنونم
   به چیدن خورشید می روند
من اما
   از جاده جا مانده‌ام
ریشه‌هایم مرا می خورند
و آرزوهایم هر غروب
   روی شاخه ها
   به خواب می‌روند
همین‌جا
سر همین پیچ
   قرار داشتیم
قرار بود
شاعری بیاید
و چند شعر به پای من بریزد
تا از سر شاخه‌هام پرواز کنم

اما
همین‌جا مرا کاشت
سر پیچی
که از این سو به پوچی می‌ورد
و آن سو چیزی نیست!

2011-05-17T06:45:00.000+02:00

آمد

سر تنهایی‌هام نشست

من

به او دل‌ باختم

او

پرکشید و رفت

پیچک

2011-05-16T21:44:00.002+02:00

تنها صدایی
که چندی
بر تنهایی‌هام پیچید
امشب باز
تنهایی‌هام را در هم پیچید
بیا
بیا و باز
بخوان در این سکوتِ هیچ
بیا و باز
بر پوچیَم بپیچ

گم

2011-05-13T23:50:00.000+02:00

منی
   که در تو گم کردم
   گم کردم
نیستی
   هر چه می گردم

باد

2011-05-08T21:50:00.003+02:00

نه پاهایم در ردپاهایم جا می‌شود

و نه دریای من در جاده‌ای که به افق می‌ریزد

تمام پاره‌هایم را در چمدانی جا داده‌ام

پایی بر باد

و دستی بر یاد

از همه به سوی هیچ می‌روم

تمام جاده‌ها به هم می‌رسند

تمام جاده‌ها به من می‌رسند

من روی خودم راه می‌روم

با باد

بر باد

تا باد

چنین باد!

2011-05-06T20:08:00.000+02:00

این سرزمین خوب است

قط کمی بهار کم دارد

کمی خورشید

یک درخت توت

و یک مادر

برگن ۲۰۱۱

ابدیت

2011-04-27T21:34:00.002+02:00

از نیستی برآمده
   به نیستی فرو رفتم
و در این میانه
   تو ابدیتی بودی
   ازل را آغاز کردی
   و در ابد پایان یافتی
   ولی چه زود!
دیروز رفتی
   و هنوز هستی
   ولی چه تلخ!
چون مهتاب در این گنداب تابیدی
   و چون درختی سیب بر این خارزار روییدی
   ولی چه حیف!
سیبی از شاخه‌هات نچیدم
و برگی از دستهات نبوییدم
اکنون اینجا
   در ابدیت
   بر سایه سارت آرمیده‌ام
همه ساعتها دیروز را نشان می دهند
همین امروز بود
   تو بودی و من
بر سنگفرشهای ساحل
   رو به غروبی
   که می‌رفت در هم غرقمان کند
   افسوس!
   افسوس که نمی دانستم
   خورشیدمان
   از دل دیروز سر بر خواهد آورد!

زندگی

2011-04-27T21:28:00.001+02:00

و مرگ

پرمعناترین فریاد زندگی است

باور ندارید؟

به پایان این شعر نگاه کنید

مهاجرت و زمان

2011-04-01T19:05:00.000+02:00

گویی مهاجرت مفهوم زمان را تغییر می دهد و انگار زمان به شدت رنگ می بازد و در همان روزهایی که از وطن خود خارج شده ایم متوقف شده است . گویی وارد برزخی شده اید در انتظار اتفاقی که دیگر قرار نیست رخ بدهد.

زمان را چگونه درک می کنیم؟ به نظر می رسد که توانایی درک زمان ارتباط مستقیمی با حافظه انسان دارد. انسان در لحظه کنونی زندگی می کند و چیزی به غیر ازاکنون وجود ندارد. اما حافظه فرد می تواند لحظات و اتفاقات پیشین را در خود ذخیره کند و فرد می تواند با تشخیص تغییرات درکی از زمان داشته باشد. بنابراین دو چیز ضروری است حافظه و رخ دادن اتفاقات. اگر فرد به طور مطلق حافظه خود را از دست بدهد مفهوم زمان را نیز از دست خواهد داد. از سوی دیگر اگر هیچ اتقاقی در پیرامون او رخ ندهد نیز مفهوم زمان بشدت مختل خواهد شد. به عنوان مثال اگر در اتاقی در حبس شده باشید که هیچ داده ای از محیط بیرون به شما نرسد بعد از مدتی زمان مفهوم خود را از دست می دهد . اگر در مقیاس بزرگ ماه و سال به زمان نگاه کنیم از آنجا که انسان توانایی به خاطر سپردن همه اتفاقات را ندارد تنها اتفاقات خاص را به ذهن می سپارد. تولد، مرگ، ازدواج، بیماری، موفقیت، و یا شکست خود یا دوستان و آشنایان، روزهای ویژه و جشن ها و عزاداری ها، و اتفاقات سیاسی و اجتماعی و غیره. به هر صورت این اتفاقات باید در ذهن فرد ماندگار باشد رخدادهایی باشد که برای او اهمیت دارد و برای او معنا دارد. و زمان در قالب این اتفاقات است که تعریف می شود .

اما برای فرد مهاجر که شبکه اجتماعی خود را به شدت از دست می دهد و از خانواده و دوستان خود دور است ، چنین اتفاقاتی به مراتب کمتر رخ می دهد . اتفاقاتی که برای خانواده یا دوستانش در وطنش رخ می دهد نیز به شدت معنی خود را از دست می دهد چرا که همه چیز در حد یک خبر تقلیل می یابد. او دیگر در محل اتفاق و در فضای آن حضور ندارد و آن را به شدت قبل حس نمی کند و تنها خبری از آن می گیرد. داستان اتفاقات سیاسی نیز همین است همه چیز در حد یک خبر رنگ می بازد و دیگر تاثیر مستقیمی در زندگی او ندارد.

و اگر در کشوری آرام و پایدار مانند دانمارک و یا خیلی دیگر از کشورهای غربی زندگی کنید اکثر اتفاقات سیاسی نیز حداقل در سالهای اول معنی و اهمیت خاصی برای شما ندارد چرا که اولا اتفاق خاصی نمی افتد و تاثیر زیادی در روند زندگی تان نمی گذارد و ثانیا شما هیچ حق مشارکتی و در نتیجه توانایی تغییری در آن ندارید. جشن ها و روزهای ویژه نیز آنگونه که در این مطلب نوشتم به نظر من معنای خود را از دست می دهد .

درست است، وارد برزخی شده اید که یا اتفاقی در آن رخ نمی دهد و یا آن چه که رخ می دهد برایتان رنگ باخته و یا بی معنی است. و بدین گونه زمان بسیار کند حرکت می کند، آخرین اتفاقی که افتاده است آخرین باری است که دوستی قدیمی را در گوشه دیگری از جهان ملاقات کرده اید یا آخرین باری است که از وطن خود بازدید کرده اید.

شب

2011-03-31T21:59:00.001+02:00

هر شب

به یادتو در آسمان

ماهی نقاشی می کنم

چند ستاره از میان چشمانت

کنار ماه می گذارم

در جنگل موهات

رودی از میان سینه هات

بر میگیرم

و زیر نور مهتاب

باهم در آب

غرق می شویم

2011-03-31T20:01:00.001+02:00

کلماتی که در من کاشتی

حالا شعر داده است

شعری تشنه لبهات

شعری تشنه دستهات

برگرد

برگرد تا نخشکیده ام

بهار

2011-03-31T18:09:00.001+02:00

ارغوان! شاخه همخون جدا مانده من

آسمان تو چه رنگ است امروز؟

....

ارغوان

این چه رازی است که هربار بهار

با عزای دل ما می آید؟

2011-03-31T00:42:00.001+02:00

2011-03-21T11:51:00.000+01:00

تو را کدام شیطان آفرید؟
و من چرا این گونه بر تو سجده بردم!
تو نه حوا بودی و نه لیلا
و من اگر آدم بودم
تیشه بر سنگ نمی زدم
تو خود مخلوق خود بودی
و من سامری که در تو خدا را دیده بود
خدایی که سالهاست مرده بود.

smoke by Mars Ek

2011-03-03T10:37:00.001+01:00

2011-02-12T22:26:00.001+01:00

اندیشه کاهی بود در آخور ما کردند
سهراب

بانوی شعر و موسیقی

2011-02-05T05:34:00.003+01:00

تو
از لابه‌لای واژگان می آمدی
از میان عشق
از کنار حوا
از بطن لیلا
از شهر رویا
تو
دریایی از شعر بودی
غزل های حافظ
شبانه های شاملو
عاشقانه های نرودا
و من
خالی از واژه
لبریز از سکوت
در پی دریا

تو
موسیقی امواج بودی
خروشان، شاد،
پر از فردا
و من سازی شکسته
در دیروز نشسته
بی صدا

آمدی
از گوشه تنهایی برم داشتی
کرشمه آغاز کردی
و چنان نواختی
که هزار شور در من انداختی

چشمانت
شبانه های شوپن را می نواخت
و لبانت
عاشقانه های شوبرت را آواز می کرد
و اندامت
با وقارترین سنفونی جهان بود
چگونه می شد که سازی
مجنون آوازهای تو نشود
مجنون تو که لیلا ‌ترین بودی
چگونه می شد
که کویری
تشنه آبهای تو نشود
تشنه تو که دریاترین بودی
و من
که خالی ترین بودم
عاشق تو
که رویاترین بودی

و رویا آغاز کردی
نت به نت
واژه به واژه
سطر به سطر
آنقدر نوشتی
و آنقدر نواختی
که برای همیشه
شعرهایت
روی صفحاتم خواهند ماند
و آوازهایت
روی تنهایی هایم خواهند خواند!

پ.ن. نمونه ای از نوکتورن (شبانه) های شوپن
serenade از شوبرت

زاده شدن در تبعید

2011-01-11T11:04:00.000+01:00

تبعید از نظر من یعنی «نا-به-جایی». وقتی از «جا» استفاده می کنم منظور مکان یا وضعیت فرهنگی یا قومی نیست. بلکه مفهومی بسیار وسیع تر را شامل می شود. «به جایی» وضعیتی است که شما در «جای» مناسبی قراردارید وضعیتی که به لحاظ هویتی اشتراکات زیادی با آن دارید، این هویت می تواند فرهنگی، قومی، زبانی، اجتماعی و .... و البته مجموعه ای انها باشد. وقتی «به-جا باشید حس راحتی می کنید حس یکسان بودن با جا، یکسان بودن و هم رنگ بودن با محیط و اطراف و دیگران. همین حس نوعی یکپارچگی را نیز در بر دارد. یکپارچه بودن با وضعیت یکپارچگی با جا.

بسیار طبیعی است که از فردی که مهاجرت کرده است بشنوید که همه چیز خوب است اما من مال اینجا نیستم. من به اینجا تعلق ندارم یعنی من به-جا نیستم. من نا-به-جا هستم. نا-به-جا بودن وضعیتی است که در آن گم گشته ای دارید، پاره ای از هویتتان کم است، نیست یا در جایی جا مانده است. این پاره می تواند زبانی، فرهنگی و یا حتی دیگرانی باشد. دیگرانی که پاره ای از هویت شما را می ساخته اند. به هر صورت این پاره جزیی از همان جایی است که فکر می کنید به آن تعلق دارید یا آن جز خاصی است که با آن حس همرنگی می کردید. برعکس نا-به-جایی وضعیتی است که حس ازهم گسیختگی دارید. حس عدم همرنگی با محیط. نکته ای که می خواهم به آن اشاره کنم این است که لازمه تبعید مجبور شدن توسط حکومتی به فرار از کشور یا پناهنده شدن به جایی به دلیل تبعیض های نژادی ، مذهبی یا قومی نیست. بلکه تبعید وضعیتی است که شما ممکن است در آن زاده شوید. تبعید وضعیتی است که فرد از به-جایی دور است و فاصله دارد.

آنکه خوداگاهانه فرهنگی را که در آن متولد شده است بررسی می کند و آن را انتقاد می کند و خود را میان این فرهنگ نا-به-جا می بینید. بدین گونه بین او و محیط فاصله می افتد و نمی تواند با محیط ارتباط برقرار کند، گمشده ای دارد به دنبال جایی می گردد که در آن احساس نا-به-جایی نکند این فرد فردی است که در نا-به-جایی زاده شده است فردی است که در تبعید زاده شده است. اما بسیار تلخ است که او حتی وقتی مهاجرت هم می کند باز هم در تبعید خواهد بود. ریشه های فرهنگی، زبانی هم آنگونه که فروید می گوید در ناخودآگاه فرد هست و هم آن گونه که هایدگر می گوید که ما دچار در-جهان-بودگی هستیم. اینجا باید بگویم ما دچار در-جا-بودگی هستیم. احتمال این که فرد بتواند جایی را پیدا کند که در میان وضعیت فرهنگی زبانی اجتماعی آن احساس به-جا-بودن کند بسیار کم است. او یا به لحاظ فرهنگی، اجتماعی، ارزشی نا-به-جا است یا به لحاظ زبانی، دیگرانی. و یا ترکیب های دیگر. به هرصورت هرچه در این جهان می گردد جای خود را پیدا نمی کند. خانه خود را نمی یابد.

،وضعیت کسی که مجبور به تبعید شده است اگر بدتر نباشد بهتر نیست او شاید در تبعید زاده نشده باشد اما در تبعید خواهد مرد. چرا که حتی اگر به وطن خود بازگردد این بار با فاصله ای از آن به آن خواهد نگریست. از فاصله ای فرهنگی-اجتماعی دیگری به این جامعه نگاه می کند آن را انتقاد می کند و دیگر نمی تواند به راحتی همچون گذشته در میان افراد زندگی کند. او محکوم به مرگ در نا-به-جایی است.

مهاجرت و بدن

2011-01-08T11:52:00.001+01:00

آیا تاکنون شروع به یادگیری سازی کرده اید؟ برای کسی که تازه شروع به یادگیری موسیقی می کند بسیار شگفت انگیز است که چگونه استاد آن ساز با راحتی هرچه تمام تر ساز را می نوازد انگشتانش به نرمی و آسانی روی ساز حرکت می کند، و در حالی که چشمانش بسته است و در خیال و احساس خود غرق است آن را روی ساز جاری می کند. گویی همه چیز نااگاهانه اتفاق میافتد. همه چیز طبیعی است. گویی ساز جزیی از بدن اوست اما شاگرد باید به تمام جزییات توجه کند، زاویه انگشتانش با سیمهای ساز، شکل ناخن، شیوه دست گرفتن ساز، زاویه ساز با بدن، با زمین، محل انگشت روی دسته ساز، میزان فشار و و و .... .
وضعیت شاگرد و استاد، دو وضعیت متفاوت است. هایدگر برای توصیف این دو وضعیت متفاوت از دو اصطلاح استفاده می کند. ساز برای استاد ready-to-hand است و برای شاگرد present-at-hand.
حال همان استاد را در نظر بگیرید که مشغول نواختن است و ناگهان متوجه می شود که صدای گیتارش خش دار و فلزی شده است. به ناخنش نگاه می کند و می بینید که خراشی درگوشه ناخنش افتاده که باعث می شود تا صدای ساز شفاف نباشد. بنابراین آگاهانه سعی می کند از این گوشه از ناخن هنگام نواختن استفاده نکند. در این حالت از وضعیت ready-to-hand به وضعیت present-at-hand می رسد. بخواهیم ساده توضیح بدهیم هایدگر معتقد است که ما در میان جهان، در میان اشیا اطرافمان، در محیط و درمیان دیگران ready-at-hand زاده می شویم. و درصورتی که مشکلی پیش بیاید، مسیله ای وجود داشته باشد به وضعیت دوم می رویم.
مثلا فرض کنید با دوستی قرار دارید، بلند می شوید، لباس می پوشید، به سر قرار می روید، با دوستتان دست می دهید، سر میز می نشینید و شروع به صحبت می کنید. در این پروسه هزار کار انجام داده اید که حتی به آن توجه هم نداشته اید. مثلا دستگیره در خانه تان را پیچانده اید. یا مثلا دوستتان را که دیده اید دست داده اید و دستش را با فشار خاصی فشرده اید. به شکل خاصی پشت میز نشسته اید .و ... همه اینها برای شما ready-at-hand هستند.
اما برای کسی که مهاجرت می کند، مخصوصا اوایل مهاجرت یکی از اتفاقاتی که می افتد این است که خیلی چیزها از حالت ready-at-hand به حالت present-at-hand می روند. یکی از این ها بدن شما ست. رنگ موهایتان، رنگ پوست، شیوه دست دادن، لبخند زدن، حالت چهره، لهجه و...

همه اینها که در کشور خودتان موضوع آگاهی نبودند حالا آگاهانه مورد توجه تان قرار می گیرد.البته این فقط به بدن محدود نمی شود. مثلا ملیتتان. برای کسی که در کشور خود زندگی می کند ملیت به مفهومی ready-to-hand است، اما اینجا ملیت همواره موضوع اگاهی است، وقتی با یک نفر آشنا می شوید اولین سوالی که پرسیده می شود این است که اهل کجایید؟ که البته این هم مربوط به همان بدن می شود. اگر بدن شما، مثلا رنگ موهایتان یا ساختار صورتتان یا لهجه تان متفاوت نبود این سوال پرسیده نمی شد.
پ.ن.۱: شاید این تچربه مردانه باشد و بدن برای زن حتی در کشور خود نیز حالت present-at-hand باشد.

خدا و معنی زندگی

2011-01-07T08:00:00.004+01:00

آیا وجود خدا شرط لازم برای با معنی بودن زندگی است؟ گمان عده ای بر این است که آری! زندگی تنها در صورتی بامعنی است که آفریننده ای وجود داشته باشد. به نظر می رسدکه آنها معنی دار بودن زندگی را با هدفمند بودن زندگی یکسان می گیرند و سپس ادعا می کنند که شرط لازم برای هدفمند بودن زندگی این است که آفریدگاری، آفریده راآفریده باشد وبرای زندگی او هدفی تعیین کرده باشد. زندگی در صورتی با معنا است که فرد در راستای آن هدف حرکت کند. این سوال که این راستا چگونه مشخص می شود سوال من نیست. بیایید بپذیریم که این راستا مشخص است و دستورات لازم برای حرکت در این راستا نیز داده شده است. آیا در این صورت زندگی با معنا می شود. عده ای به این نظر اعتراض می کنند که در این صورت زندگی آدمی در حد زندگی یک ابزار فروکاهیده می شود. در این نظریه آدمی همچون ابزاری است که طراحی شده است تا کاری را انجام دهد و هدفی را براورده کند. مثل روباتی که طراحی شده است تا پیچی را بپیچاند. درصورتی که آن ابزار آن هدف را ارضا کند هدفمند بوده است. آنها معتقدند خدا با مشخص کردن هدف برای فرد خودمختاری او را زیرسوال می برد.

داستان سیزیفوس را حتما شنیده اید. فردی که توسط خدایان محکوم شد تا تا ابد سنگی را از دامنه کوه بغلتاند و به قله برساند، اما وقتی به قله می رسد سنگ دوباره به پایین می غلتد. فرض کنید آفریدگار سیزیفوس همچین هدفی را برای زندگی او در نظر گرفته باشد. آیا در این صورت زندگی او با معنی است؟ بسیار سخت می نماید که صرف وجود آفریدگاری و صرف تعیین هدفی برای آفریده بتواند زندگی را با معنی کند. سوالی که می توان پرسید این است که این بالا و پایین بردن این سنگ برای چه است؟ یا به عبارت دیگر این هدف برای ارضا چه هدف بالاتری است؟ آیا هدف مرتبه بالاتر خود با معنی است ؟ اگر این گونه باشد می توان نتیجه گرفت که صرف وجود خداوند مسیله معنی زندگی را هدف مند نمی کند.

شاید بتوان سناریو را پیچیده تر کرد. مثلا فرض کنید که آفریدگاری انسان را خلق کرده است و برای او هدفی تعیین کرده است ، هدف او رسیدن به وضعیت نهایی از وضعیتی است که اکنون در آن قرار دارد . این وضعیت نهایی حالتی است که فرد در آن حس می کند زندگی با معنی است. توجه کنید که من از زندگی بی نهایت در بهشت با خصوصیاتی خاص صحبت نمی کنم. من از وضعیتی نهایی صحبت می کنم که هر خصوصتی داشته باشد یکی از خصوصیات آن ااین است که فرد درآن وضعیت به لحاظ ذهنی حس با معنی بودن زندگی را دارد. اما باز این جواب نیز کافی نیست. فرض کنید که دانشمند نابغه ای دستگاهی را ابداع کند که وقتی دو الکترود آن را در مغز شما فرو می کند وضعیت ذهنی شما را به حالتی می برد که حس می کنید زندگی تان با معنی است. آیا فردی که برای همیشه خود را به این دستگاه بسپارد زندگی با معنی دارد؟

یا ساده تر، بیایید مثال سیزیفوس را در نظر بگیریم. فرض کنید که خدایی که او را محکوم به غلتاندن سنگ کرده است در او حسی را ایجاد کند که باعث شود شور و علاقه شدیدی به غلتاندن سنگ داشته باشد و به شدت باور داشته باشد که کاری که انجام می دهد مهمترین و با ارزش ترین کار ممکن است. آیا در این صورت زندگی او با معنی می شود؟
جواب به این سوال هرچه باشد به نظر می رسد که این سوال مشخص می کند که وجود آفریدگار شرط لازم برای بامعنی بودن زندگی نیست چرا که یک سخنور قهار نیز می تواند در ذهن موجودی احمق و نادان هم چین عقیده و باوری القا کند .

واقعی تر از واقعیت

2011-01-03T19:41:00.002+01:00

آیا تاکنون تجربه ای شبیه به این داشته اید: با دوستتان به کافی شاپی رفته اید، لحظاتی را با هم گذرانده اید و خوش هم گذشته است. بعد موبایلتان را از جیبتان در می آورید تا عکسی از این تجربه بگیرید و در فیس بوکتان به اشتراک بگذارید، ولی ناگهان متوجه می شوید که موبایلتان را فراموش کرده اید و اتفاقا شارژ موبایل دوستتان هم تمام شده است. این اتفاق به شدت عیشتان را به هم می زند. چرا که دیگر نمی توانید این تجربه واقعی تان را در دنیای مجازی به اشتراک بگذارید. گویی این که نمی توانید بازتابی از واقعیت را در فضای مجازی ایجاد کنید چیزی از آن کم می کند است و یا ضربه بزرگی به واقعیت می زند و آن را در هم می شکند. انگار که اگر واقعیتتان را در مجاز بازتاب ندهید خیلی واقعی نیست و آنچه آن را حقیقتن واقعی می کند بازتاب آن در فضای مجازی است.

به نظرم می رسد که شاید بتوان آن را این چنین توضیح داد. بیشتر تجربه ها وقتی تنها باشید معنی چندانی ندارند. ما ترجیح می دهیم با دوستمان به کافی شاپ برویم تا اینکه تنها برویم و قهوه بخوریم. گویی در این جا با به اشتراک گذاشتن تجربه با فردی دیگر آنرا واقعی تر می کنید. اگر با چای خوردن با یک نفر تجربه تان واقعی تر می شود با به اشتراک گذاشتن آن در فیس بوک، در واقع آن را با ۵۰ با ۱۰۰نفر به اشتراک می گذارید و بدین گونه تجربه تان به مراتب واقعی تر و حقیقی تر می شود. از این رو وقتی نمی توانید آن را به اشتراک بگذارید انگار ضربه بزرگی به این واقعیت خورده و در هم شکسته است.
.حالتی که می خواهم توضیح بدهم دو مرحله است. اول این که جهان مجازی گویی به همان اندازه جهان واقعی، واقعیت دارد. در جهان مجازی باید همان قواعد و اصولی را رعایت کنید که در جهان عادی رعابت می کنید. اگر در جهان واقعی چیزی را از کسی پنهان می کرده اید حالا باید همان را در جهان مجازی نیز از او پنهان کنید. (مثلا خدا خدا کنید که فلان عکستان تگ نشود یا اگر تگ شد آن را بردارید.) و حالت دوم حالتی شدید تر است: حالتی که نه تنها مجاز به اندازه واقعی، واقعیت دارد بلکه حتی میزان واقعی بودن جهان واقعی را نیز تعیین می کند و حتی جهان واقعی را شکل می دهد و کنترل می کند. برای تسلط برجهان واقعی باید بر جهان مجازی سلطه پیدا کرد. برای شکل دادن به واقعیت و برای تغییر آن باید دست به دامن مجاز شد، باید گروهی در فیس بوک راه انداخت و به اندازه کافی برای آن عضو پیداکرد.

اما به نظر می رسد که هنوز برای واقعی بودن جهان مجازی، باید ارجاعی به جهان واقعی وجود داشته باشد.(باید پشت پروفایل فیس بوک فردی در دنیای واقعی باشد) یعنی به عبارتی مجاز هنوز مستقل از واقعی نیست و هنوز نمی تواند روی پای خود بایستد. شاید حالت سوم وقتی باشد که مجاز بتواند در برابر واقعیت طغیان کند و واقعی تر از واقعی روی پای خویش بایستدـ حالت سوم شاید همان چیزی است که ژان بودریا hyperreality می خواند و او معتقد است که ما وارد این مرحله شده ایم.

2010-12-31T12:29:00.002+01:00

خوابهای مرا
هر شب دختری می بیند
که جز به خواب
در آغوشم نخوابید
آغوشی
که جز یاری
که در این گیتار دارم
به خود ندید
گیتاری
که هر چه قدر به خود پیچید
بعد از تو بی تو نخوابید
آنقدر ناکوک شده ام
که حتی این آبی ترین چشم ها نیز
کوکم نمی کند
دردی از غمم کم نمی کند
جزدختری
که هر صبح
منتظر لبان من است
تا از آیینه بگریزد
جز لبانت
کسی در این ساز
آوازی نمی ریزد
!پری دریایی آبهای جنون
تو در جنوبی ترین دریا
پرسه می زدی
و من
که ساکن شمال تنهایی بودم
راهی به عشق نمی بردم
خودت مرا غرق کردی
غرق چشمانت
چشمانی که حافظ اگر دیده بود
قطعا چون مجنون
سر به بیابان می گذاشت
من که مادرزاد ساکن بیابانم
خود بیابانم
این دل شوریده را کجا بخوابانم؟
در ابتدای شعری که می نویسم
در دنیای خوابی که یک بار دیدم
خوابیدم
هنوز نیامده بودی
که رفتن آغاز کردی
هرچه در پی ات دویدم
نرسیدم
آنقدر
سرم را به دیوار این دنیا کوبیدم
که از خوابت بیرون پریدم
و تو
در کنارم خوابیده بودی
آرام
در آغوشم آرمیده بودی
خدای من
!خواب می دیدم
۳۰ دسامبر ۲۰۱۰

مرگ

2010-12-29T22:13:00.003+01:00

تجربه تبدیل یک انسان به چند عکس، چند قطعه موسیقی و یا فیلم، چند خاطره، تجربه ای بسیار غمگین و دردناک است. تجربه ای که همه ما به ناگزیر با آن مواجه خواهیم شد. مرگ پدر ، مادر ، همسر، فرزند و یا از دست دادن معشوق. مرگ به هر دو مفهوم تجربه ای بی اندازه دردناک است. از معشوقی با تمام زیبایی هایش، با تمام خاطرات، با تمام دلبری ها، با تمام آرزوها، از پدری، یا مادری با تمام مهربانی هایش، با تمام دلسوزی هایش و تمام خاطراتش، تنها و تنها چند قطعه عکس می ماند. و خودش درهزارتوی نیستی گم می شود. چگونه باید با همچین تجربه ای مواجه شد؟ آدمیان چگونه با این تجربه کنار می آیند؟ چگونه؟

خرد گرایی اخلاقی

2010-12-19T21:50:00.002+01:00

هر خردگرای اخلاقی، آنکه معتقد است که عقل عملی لازم می دارد تا مجموعه ای از باید های اخلاقی را پذیرفت، با یک موقعیت دوسویه بغرنج مواجه است: در یک سو بیگانه سازی فرد با انگیزه های او برای عمل است و در سوی دیگر نسبی گرایی اخلاقی. می توان پذیرفت که وقتی می گوییم فرد باید عملی را انجام دهد، می پذیریم که او دلیلی برای انجام آن عمل دارد، اگر دلیلی برای انجام عملی داشته باشیم، آن دلیل باید مرا برای انجام عمل بیانگیزاند، این بدین معنا نیست که من قطعا در اثر این انگیزش، دست به عمل خواهم زد. اما حداقل آن دلیل باید بتواند انگیزه ای در من ایجاد کند و من نتوانم به راحتی در برابر ارایه دلیل پاسخ دهم:خوب، به من چه؟ به من چه ربطی دارد؟ پاسخ به من چه؟! نشان دهنده این است که دلیل ارایه شده برای انجام عمل به لحاظ انگیزشی با من بیگانه است.
برای اینکه میان انگیزه های فرد و دلیل پیوندی ایجاد کرد باید دلیل ارایه شده به یکی از خواسته های فرد و آرزوهای او پیوند بخورد. باید فرد چیزی را بخواهد و عمل مورد نظر راهی برای رسیدن به آن خواسته باشد و از این رو فرد انگیزه ای برای انجام آن عمل خواهد داشت ، چرا که با انجام عمل مذکور به خواسته خود می رسد. در این صورت عقل عملی حکم می کند که فرد باید عمل مورد نظر را انجام دهد. اما پیوند زدن دلایل باید های اخلاقی با خواسته های فردی، به نسبی گرایی اخلاقی می انجامد. هر فرد خواسته های متفاوتی دارد، آرزوها و رویاهای خود را دارد و چیزهای ویژه ای برای او مهم هستند که برای دیگری مهم نیستند. از این رو نمی توان به مجموعه ثابتی از باید ها رسید که افراد همه باید انجام دهند. بلکه هر فرد با توجه به خواسته ها ی خاص خود باید کارهای خاصی را انجام دهد.
شاید به نظر برسد که راهکار در پیدا کردن خواسته ای همگانی باشد که مورد خواست همه افراد است، و در عین حال برآوردن آن با باید های پذیرفته شده اخلاقی در تناقض نیست. تلاشی که فیلسوفان زیادی در تاریخ فلسفه انجام دادند، اما گویا این پروژه نیز شکست خورده است.

کریسمس

2010-12-19T12:30:00.001+01:00

روزهاي ويژه به خودي خود معنادار نيستند، بلكه معناي خود را از بار تاريخي فرهنگي و از خاطرات همراه با انها وام مي گيرند. مثلا، شب اخر ماه اذر به خودي خود معنادار نيست بلكه در محيط فرهنگي اجتماعي ايران و به واسطه مجموعه خاطراتي که براي شما تداعي مي كند مهم است. سالهاي سال با خانواده يا دوستان در اين شب طولاني جمع مي شديد و اجيل وانار هندوانه مي خورديد و چند بيتي از حافظ مي خوانديد و شبي را پر خاطره مي كرديد. نوروز نيز چنين است. روزاول بهار هيچ معناي خاصي در این گوشه دنيا ندارد، بلكه در ايران و بواسطه همه ان ديد وباز ديد ها و رسم و رسوم و فضاي شور وهيجان سال نو است كه اهميت خاصي نزد ما ايرانيان پيدا مي كند.

براي كسي كه به هر دليلي مهاجرت مي كند، در سرزمين جديد و در محيط فرهنگي اجتماعي جديد، تمامي ان روزهاي خاص معناي خود را از دست مي دهد. از طرف ديگر جايگزيني براي ان پيدا نمي شود. روزها و اعياد فرهنگ جديد براي او نه بار معنايي خاصي دارند و نه خاطره خاصي را تداعي مي كنند. كريسمس براي من ياداور چند كارتون بيش نيست. کریسمس وقتی معنادار و مهم می شود که من هر سال از کودکی همراه با پدر و ماردم درخت کریسمسی تهیه کرده باشیم، با شور و شوق تزیینش کرده باشیم و موقع خواب جورابی بر بالای تختم آویزان کرده باشم و در این رویای کودکانه به خواب رفته باشم که بابا نویل بیاید و هدیه کریسمس مرا درجورابم بگذارد. اما برای من بابانویل یک شخصیت کارتونی است و هیچ تداعی خاطره دیگری نمی کند، برای من قدم زدن در این خیابان های تزیین شده و آراسته بیشتر شبیه به قدم زدن در فیلم ها می ماند تا چیزی شبیه به واقعیت و به هیچ وجه سال نو میلادی و کریسمس نمی تواند جایگزین نوروز بشود. اما از سوی دیگر نوروز در این سوی دنیا معنای خود را از دست می دهد. این یکی از مشکلاتی است که فرد مهاجر با آن مواجه می شود. شاید بتوان در طول سال ها و با تلاش و ایجاد خاطرات در روزهای خاص،در گذر زمان آنها را معنادار و پربار کرد، اما به گمانم این کار هم سخت خواهد بود و هم در نهایت چیزی جز جایگزینی جعلی و قلابی برای آنها نخواهد شد، چیزی شبیه نسخه کپی از یک اثر هنری بزرگ . شاید دلیل آن هم در کودکی و دنیای آن نهفته باشد. خاطرات کودکی آن چنان عمیق و ژرف در ذهن فرد حک می شود که هرتلاشی برای باز آفرینی دنیای کودکی و جعل خاطرات آن، تلاشی بیهوده و از پیش شکست خورده است.

زمستان نوردبورگ

2010-12-19T11:03:00.003+01:00

باز هم نوردبورگ، قبلا مجموعه عکسی از دریاچه زیبای این شهر کوچک را اینجا گذاشته بودم. اما این بار در میان برف و بوران در نزدیکی کریسمس به این شهر آمدم. برف و سرمای شدید، و آسمان گرفته و دلگیر، صحنه های بسیار زیبایی را خلق کرده بود که علی رغم سردی هوا بر آن شدم تا صبحی را به تماشای این صحنه های دل انگیز بروم. به کمک دوربین تلفن همراهم چند عکس هم گرفتم تا این لحظه های سرد را در زمان منجمد کنم . این مجموعه را می توانید از اینجا ببینید.

ستون روزانه

2010-12-05T12:43:00.000+01:00

یکی ار دلایل اصلی که اینجا را انتخاب کردم این بود که می توانستم راحت تر ستون روزانه درست کنم و یادداشت های کوتاه روزانه را آنجا بگذارم. اما گویی ستون روزانه ام به دلیلی استفاده از feedburner، در ایران قابل مشاهده نیست و ف ی ل ت ر است. به هر روی، برای دیدن ستون روزانه باید از ف یل ت ر ش ک ن استفاده کنید.

چند پاره گی وجود

2010-11-29T19:10:00.006+01:00

ذهن آدمی باور همزمان به دو باور ناسازگار و منتاقض را بر نمی تابد، در برابر آن طغیان می کند و تلاش می کند تا یا یکی را رد کند و یا باور سومی پیدا کند تا به گونه ای سازگار هر دو باور قبلی را در خود داشته باشد. تمام تلاش و کوشش دین، علم و فلسفه، در تاریخ بشر در این راستا بوده است: گریز از گسیختگی و چندپاره گی و جایگزینی آن با یک سیستم یکپارچه و سازگار. به گمانم این ارزش را می توان از پهنه باور به کنش و در گام بعدی در پهنه هویت عملی (ارزش-کنش) گسترش داد. همانگونه که ممکن است در گستره باور دچار از هم گیسختگی باشیم ممکن است در گستره ارزش نیز دچار آن شویم. نمی توان همزمان باور به ارزشمند بودن دو چیز ناسازگار داشت. نمی توان همزمان ارزش و ضد-ارزش را ستود، همزمان فضیلت و رذیلت را ارزشمند دانست و دچار از هم گسیختگی نشد.

به گونه ای همانند، می توان به پهنه ارزش-کنش نگریست. کنش های فرد باید بر مبنای ارزش هایش و در راستای تحقق آنها باشد. اگر باور به ارزشی دارید اما تلاشی در راستای بدست آوردن آن ارزش نمی کنید دچار از هم گسیختگی هستید. اگر زندگی اخلاقی و قهرمان های اخلاقی را می ستایید اما خود غیر اخلاقی عمل می کنید، وجودتان بحران زده و پاره پاره است. اگر آنکه را که برای آزادی تلاش می کند ارج می نهید، اما خود قدمی در راستای تحقق آزادی برنمی دارید، اگر عدالت را ارزش می دانید اما کوششی برای ایجاد جامعه ای عادلانه نمی کنید، وجودتان از هم گیسخته و چندپاره است. اگر به ارزش هایتان وفادار نباشید، به راستی به خود خیانت کرده اید و وجودتان را از هم دریده اید.

برای رهایی از از هم گسیختگی و چندپاره گی و برای داشتن وجودی یکپارچه، تنها کافی نیست که موشکافانه باورهایمان را وابکاویم تا باورهایی سازگار و منسجم داشته باشیم، بلکه باید ارزش هایمان را نیز باریک بینانه بررسی کنیم و در راستای به دست آوردن و تحقق آنها بکوشیم.

زیبایی وجود

2010-11-22T21:51:00.000+01:00

هویت یک فرد چیست؟ به گمانم می رسد که هویت فرد رابطه زیادی با ذهن او دارد. انسان در لح‍ظه زندگی می کند اما ذهن انسان دارای دو خصوصیت اساسی است. یکی به یاد آوری آنچه در گذشته اتفاق افتاده است و یا همان حافظه. خصوصیت دیگر ذهن انسان، خصوصیتی شگفت است که به گمان بسیار زیاد محدود به انسان می باشد و آن این است که ذهن آدمی این توانایی شگفت را دارد تا خود را در آینده تصویر کند. ذهن انسان می تواند تصویری از خود و جهان پیرامون خود در آینده را بیافریند. خصیصه اولی خاطرات آدمی را به وجود می آورد و خصیصه دومی آرزوها و رویا های او را. اما در زمان حال و در لحظه، ذهن دارای باورها و خواسته هایی است. بدین گونه می توان رابطه ای میان ذهن و هویت پیدا کرد. به عبارتی هویت فرد را خاطرات، رویا ها و باور های او تشکیل می دهد.

حال اگر نگاهی زیبایی شناسانه به هویت و وجود داشته باشیم، هویت فرد و وجود او زمانی زیباتر و غنی تر است که خاطراتی زیباتر، باورهای زیباتر و رویاهایی زیباتر داشته باشد. آنچه که در گذشته اتفاق افتاده است را نمی توان تغییر داد اما آنچه در اکنون انجام می دهیم خاطرات آینده ما خواهد بود. پس برای اینکه وجودی زیباتر داشته باشیم باید کارهای زیباتری انجام دهیم، نگاه زیباتری به جهان داشته باشیم و رویاهای زیباتری بیافرینیم.

به شیوه ای مشابه می توان به این نکته اندیشید که هرچه رویاهایی بزرگتر و وسیع تر داشته باشیم وجودمان وسیع تر و بزرگ تر خواهد بود. از این منظر، انسانی که رویاهایش محدود به خود و خواسته های خود باشد انسانی حقیرتر و کوچکتر از فردی است که به دیگر انسانها نیز می اندیشد و رویاهایی جهان شمول تر دارد.

به چه دردی می خورد؟

2010-11-21T09:01:00.000+01:00

اصطلاحات یک جامعه نکات زیادی را راجع به آن جامعه آشکار می کند. طی صحبت با دوستی این اصطلاح توجه مرا جلب کرد. فرض کنید می خواهید کار جدیدی آغاز کنید، یا چیز جدیدی بخرید ، یا به تفریحی بروید و طرف مقابل از شما می پرسد: به چه درد می خورد؟ خوب معنی اصطلاح این است که استفاده آن چیست یا سود آن چیست. اما در پس این اصطلاح نگرشی خاص نهفته است. گویی فرد به دنبال مرهمی برای دردی است. انگار زندگی پر است از دردها و زخم هایی که باید هرچه زودتر التیام یابند و اگر قرار است کاری انجام شود، سزاوارتر این است که اول از همه این زخم ها و این دردها درمان گردند. شاید این نگرش به زندگی بی ارتباط به تاریخ ما نباشد.

مرگ:چشمه معنا

2010-11-20T02:48:00.000+01:00

گمان عده ای بر این است که محدود بودن انسان در زمان و میرا بودن آدمی، معنا را از زندگی او می رباید. در سایه فناپذیر بودن هستی ، زندگی رنگ می بازد و بی معنا می شود. اما آیا براستی این چنین است؟ اگر زمان زندگی نا محدود و بی کران باشد زندگی چه گونه خواهد بود؟ اولین چیزی که مفهوم تهی می کند لحظه است. در بی کران، لحظه و اهمیت لحظه از دست می رود. آنچه که می توانید اکنون انجام دهید می توانید به تعویق بیاندازید و فردا انجام دهید. حتی می توانید سال دیگر و یا بی نهایت آن را به تاخیر بیاندازید. هیچ اهمیتی ندارد که چه هنگام به آن بپردازید. از سوی دیگر زمان کافی برای هر کاری دارید و بنابراین هر کاری را می توانید به هر اندازه که می خواهید به تاخیر بیاندازید و هیچ دلیلی برای دست به انتخاب زدن و تصمیم گرفتن وجود نخواهد داشت. انتخاب کردن و گذشتن از هدفی برای هدفی دیگر یا فدا کردن فرصتی به خاطر دمی با دوست یا معشوق بودن، دیگر بی معنی است. به اندازه کافی فرصت دارید تا تمام هدف ها را دنبال کنید. عاشق محدود در زمان که حاضر است از زندگی و جان خویش به خاطر معشوق بگذرد، در زمان نامحدود دیگر حتی نمی تواند لحظه ای را فدای معشوق کند. انتخاب نوعی ارزش گذاری است. نوعی معنی دادن است. اما در گستره زمان بی نهایت همه اینها معنی خود را از دست می دهد. به نظر می رسد، این مرگ است که انتخاب، فداکاری، از جان گذشتن و عشق را با معنی می کند. این مرگ است که با محدود کردن زمان، لحظات و دم به دم زندگی را ارزشمند می کند. دم هایی که باید غنیمت شمرد.

عشق یا اخلاق؟

2010-11-18T22:06:00.000+01:00

اگر معشوق را معنای زندگی بدانیم و تمام جهان به واسطه حضور و وصل او ارزشمند شود، در این صورت فرمان های عشق برترین فرمان ها خواهند بود. آنچه که لازمه رسیدن به آرمان و به معشوق است باید انجام شود و هرچه در سر راه این وصال قرار می گیرد باید نابود شود. فرمان عشق بر هر فرمان دیگر غلبه می کند. سوال این است: وقتی فرمان عشق با فرمان های اخلاقی در تضاد است عاشق سمت کدام را باید بگیرد؟ البته لزوما اینگونه نخواهد بود. برای مثال لوتر کینگ را در نظر بگیرید. آرمان و عشق او آزادی و برابری است که هیچ تضادی با اخلاق ندارد. اما عاشقی را تصور کنید که معشوقش از او خواسته است تا به قتل رقیبش که شوهر وی می باشد دست بزند و این را شرط وصال قرار داده است حکم چیست؟ بندیکت عاشق در نمایشنامه هیاهویی برای هیچ شکسپیر باید چه کند وقتی بيتریس از او می خواهد تا برای اثبات راستین بودن عشقش، کلادیو را به قتل برساند؟ این سوال شاید همان سوالی است که ابراهیم با آن مواجه می شود. خدای وی از او خواسته است تا فرزندش را بکشد و جدا از اینکه اسماعیل نزد او بسیار عزیر است، قتل انسانی بی گناه ، بی گمان عملی غیر اخلاقی است. در این صورت ابراهیم باید چه کند؟

عاشق در این جا با موقعیتی پیچیده مواجه است. اگر بخواهد به عشق خویش وفادار یماند و به آرمان خود متعهد، باید دست به عملی غیر اخلاقی بزند و در روی دیگر اگر از فرمان عشق سرپیچی کند در این صورت معنی زندگی خود را از دست می دهد.

پ.ن. باید اضافه کرد که وقتی خدا را منبع اخلاق بدانیم موقعیت ابراهیم متفاوت است.

زمان

2010-11-18T13:55:00.000+01:00

زمان از دست رفته هیچ گاه باز نمی گردد. این به خودی خود حقیقتی تلخ است اما از آن روی که زمان مدام در حال گریختن از کف آدمی است این تلخی رنگ می بازد. تلخی آن وقتی دوباره جان می گیرد که چیزی عزیز را زمانی از دست بدهی. زمانی که آن عزیز را با خود برده است و به هیچ روی سر بازگشتن نخواهد داشت.

خانه ام ابری است...

2010-11-15T23:59:00.000+01:00

می توانید از اینجا بشنوید.

خانه ام ابری است

یکسره روی زمین ابری است با آن

از فراز گردنه خرد و خراب و مست

باد می پیچد.

یکسره دنیا خراب از اوست

و حواس من!

آی نی زن که ترا آوای نی برده ست دور از ره کجایی؟

خانه ام ابری است اما

ابر بارانش گرفته است.

در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم

من به روی آفتاب

می برم در ساحت دریا ن‍ظاره.

و همه دنیا خراب و خرد از باد است

و به ره، نی زن که دایم می نوازد نی در این دنیای ابر اندود

راه خود را دارد اندر پیش.

نیما یوشیج

معشوق: معنای زندگی

2010-10-31T01:27:00.000+02:00

هر خواسته برای رسیدن به خواسته ای بزرگتر، مهم می شود. براوردن آن ما را به هدفی برتر میرساند. بدین گونه این خواسته وسیله ای است برای رسیدن به هدفی. هدفی که خود ابزاری می شود برای رسیدن به هدفی دیگر، برای رسیدن به خواسته ای دیگر. اما این سلسله نمی تواند تا بی نهایت ادامه پیدا کند و باید جایی پایان یابد. در انتهای این زنجیر باید هدفی باشد که به خودی خود مهم باشد و نه از برای رسیدن به هدفی دیگر. خواسته ای که در ذات خویش مهم و با ارزش باشد. اما در این جهان تهی چه چیزی در ذات خویش با ارزش است؟ این جاست که پای عشق به میان میاید. عشق به معشوق، عشق به وطن، به یک آرمان یا …. . عشق است که می تواند معشوق را با ارزش کند و ارزشی بی نهایت به او بدهد. در انتهای این سلسله معشوق می نشیند. هدف نهایی معشوق است. معشوقی که به زندگی معنی می دهد و آن را بالذات مهم می کند.

پ.ن. نوشتار عشق راستین را ببینید.

بیهودگی پیشرفت

2010-10-31T00:47:00.000+02:00

پیشرفت مفهومی بیهوده است. انسان در اکنون و لحظه زندگی می کند. آینده همواره پیش روست و هیچ گاه فرا نمی رسد. پیشرفت چشم به سوی آینده دارد و انسانی که مرکزیت زندگی خود را بر آینده می گذارد نگاهش همواره به سوی سرابی است که هر قدمی که به سوی آن می رود یک قدم از او دور می شود. او همواره در حال از دست دادن لحظه هاست. در حال از دست دادن زندگی است.

اندیشیدن به هستی و خود

2010-10-30T01:38:00.000+02:00

ذهن انسان این قدرت شگفت را دارد که می تواند از خود جدا شود، بر بالای خود بایستد و خویشتن را نظاره، قضاوت و ارزیابی کند. ذهن انسان می تواند خود را ابژه خود سازد. می تواند از جهانی که در آن زندگی می کند جدا شود، بر فراز آن بایستد و به چیستی، چگونگی، چرایی و معنای آن بیاندیشد. ذهن اندیشنده، ذهنی که همواره مشغول به اندیشیدن باشد، ذهنی است که همواره از خود جداست و در فاصله ای از خویش و جهانی که در آن زندگی می کند ، ایستاده است و گرفتار قضاوت و پرسش می است. بدینگونه او توانایی غرق شدن در لحظه و درک بلاواسطه لذت های معمول را از دست می دهد. او نمی تواند چون دیگران بی واسطه و بی فاصله در جهان بایستد و شور و شعف لذت های معمول را درک کند و در زندگی غرق شود.

پ. ن. و این او را از دیگران جدا می سازد.

عشق راستین

2010-10-29T01:17:00.000+02:00

عشق همواره به عنوان پاسخی به ارزش معشوق دریافت می شود. عاشق با دیدن ارزش و زیبایی معشوق، به سوی او جذب می شود، ارزشش را ارج می نهد، می ستاید و دوست می دارد. گمان بر این است که عاشق زیبایی خاصی در معشوق یافته است که ویژه معشوق است، زیبایی بی نظیر که در دیگران نه ، اما تنها در او یافته است. او شیفته ارزش خاص معشوق می شود و اگر معشوق بی ارزش باشد، عشق فنا می شود. اما عشق راستین به راستی برعکس است. عشق پاسخی به زیبایی بی همتای معشوق نیست، بلکه زیبایی بی نظیر معشوق آفریده عشق عاشق است. از عشق عاشق است که معشوق بی نهایت ارزشمند و سزاوار عشقی آتشین می شود. عاشق معشوق را بی اندازه زیبا می بیند آما این زیبایی بی نظیر مخلوق خود اوست.

عاشقی که آفریدگار بودن خویش را فراموش کند، وقتی بناگاه با معشوق به عنوان فردی چون دیگران مواجه می شود، در شگفتی می ماند که آن زیبایی بی نطیر چه شد و چگونه ناگاه شعله های آن عشق آتشین فروکش کرد!

پ.ن. باید همواره مشغول آفریدن بود.

زمان

2010-10-28T00:18:00.000+02:00

انسان متناهی و محدود در زمان، همواره در حال از دست دادن و خسران است. زمان می گذرد و هر چه را که به زندگی معنی می دهد با خود می برد. این خسران ساکت و نا‍پیداست اما سر ایستادن ندارد.

پ. ن. ازین روی درگیر عشق شدن، دلبسته ژرف موجودی میرا شدن، ناگزیر به درد و اندوه می انجامد!

خطر عاشقی

2010-10-27T22:00:00.000+02:00

هر عشق با خطری بزرگ مواجه هست، خطر از دست دادن معشوق، اقدام به عاشقی خطری است گزاف، چرا که معشوق تمام هویت عاشق است. دلیل وجودی و معنی زندگی عاشق است. معشوق همانی است که عاشق به خاطر او جان خویش را فدا می کند و چه چیزی سخت تر ازاین خواهد بود که معشوق از دست رود؟ این نوع از دست دادن به طور بنیادین شامل هر نوع عشق به معشوقی متناهی مانند انسانی دیگر می شود.

وقتی چنین شد، یکی از پاسخ های عاشق این است که به جای اینکه درجهان بیرون با معشوق به عنوان یک دیگری مواجه شود در درون ذهن خویش با خاطرات و ایده های خود از عشق و معشوق زندگی می کند این ایده ها را بسط می دهد و شکوفا می کند. تا بدین صورت خود را در برابر هر نوع فقدان و باخت ایمن کند. تا عشقی بنا نهد که امکان از دست دادن آن منتفی باشد و چیزی برای از دست دادن نداشته باشد. او معشوق واقعی را با بازنمودی ذهنی از او جایگزین می کند. به جای مواجه شدن با دیگربودگی معشوق با تمامی خطرها و عدم قطعیت ها، از او فاصله می گیرد و خود را در خاطرات رابطه، یا بازآفرینی شاعرانه ای از رابطه و یا در آرمانی جهانی ومتعالی از یک رابطه کامل رها می کند. بدین گونه چیزی می یابد که به آن دست بیاندازد اما این چیز معشوق واقعی نیست.

امید، بدبینی، ایمان

2010-10-27T16:44:00.000+02:00

این کتاب شگفت انگیزه، با خوندن خیلی از پاراگراف هاش اونقدر به وجد میام که دیگه نمی تونم ادامه بدم. اینو نگاه کنید:‌

But Abraham had faith, and therefore he was young, for he who always hopes for the best grows old and is deceived by life, and he who is always prepared for the worst grows old prematurely, but he who has faith—he preserves an eternal youth.

فیلسوف یا شاعر

2010-10-27T13:31:00.000+02:00

The present author is by no means a philosopher. He is poetice et eleganter [in a poetic and refined way] a supplementary clerk who neither writes the system nor gives promises of the system, who neither exhausts himself on the system nor binds himself to the system."
مقدمه کتاب ترس و لرز از سورن کی یر که گور
نکته جالب اینکه زیر عنوان کتاب هم
هست dialectical lyric

روزانه-۹

2010-10-27T10:44:00.000+02:00

‎"the thing is.... to find the idea for which I can live and die." Kierkegaard
به نظرم عشق (واقعی) چیزی است که این مسیله رو حل می کند. عشق چیزی است که شما حاضر باشید به خاطر آن زندگی کنید و بمیرید مستقل از اینکه ابژه عشق عملی متقابل داشته باشد یا نه!

روزانه-۸

2010-10-26T10:38:00.000+02:00

یعد از مدتها دوباره مدتی است شبها می تونم بدون کابوس و فکر و شب بیداری ، بخوابم. عجب نعمتی هست و عجب آرامشی داره!

2010-10-24T13:33:00.000+02:00

دیروزی

که مقصدش فردایی بود

که خواهد آمد

مقصد فردایی شد

که پس از هر امروز

خواهد آمد

نیامد!

روز از پی روز

فقط دیروز

می آید

نمی آید!

چه ساده اما هر شب

می آید

‍پشت پلک چشمهایی که تا صبح بر هم

نمی آید

آمد!

لیلی من !

حالا که آمدی

دستم را بگیر

تا در هم لی لی کنان

برگردیم

به خیالهای پیچ در پیچی

که هنوز در من می لولند

به فرداهای بر بادی

که هنوز در من می دوند

لیلی من!

امشب باز

لالایی نفسهات را

بخوان در گوشم

و از لا به لای خیالهام

بیا به آغوشم

بیا!

در رفت!

در رفت و من هر فردا

باید بدوم و هی نرسم

در پی دیروزی

که مقصدش فردایی بود

که خواهد آمد!

....

‍پ. ن. ایده ای برای طرحی از این شعر:

2010-10-22T23:39:00.000+02:00

گرم یاد آوری یا نه، من از یادت نمی کاه

ن‍ظریه های ادبی

2010-10-20T20:26:00.000+02:00

ادبیات چیست؟ چگونه تولید می شود؟ چگونه باید آن را فهمید؟ اگر به این موضوعات علاقه مندید این مجموعه video-lecture، که مقدمه ای است بر نظریه های ادبی قرن بیستم ،‌ به نظر من بسیار جالب و مفید است.

http://academicearth.org/courses/literary-theory

نوشتن

2010-10-19T19:01:00.000+02:00

یکی از مهمترین مراحل در نویسندگی (نویسندگی به مفهوم کلی آفرینش یک اثر هنری ، برای مثال موسیقی ، مجسمه سازی، یا سرایش شعر) ‍پیدا کردن زبان شخصی نویسنده و رها شدن از تاثیر زبانی نویسنده های دیگر است. اینکه کسی که چند اثر از شما را دیده است، وقتی با اثر جدیدی از شما مواجه می شود بدون آنکه نام نویسنده ذکر شود، حدس بزند که خالق اثر کیست. به عبارت دیگر اثر شما دارای ویژگیهایی است که مخصوص خود شماست. قبل از آن به سختی می توان خود را خالق یا نویسنده یک اثر نامید. بلکه بیشتر مشغول باز آفرینی خود در قالب زبان دیگران هستیم.

مثل حرف توی دلم مانده ای

2010-10-19T16:29:00.000+02:00

کلمات از نیامدنت می آیند
پاشیده می شوند روی ویرانی ام
مثل درد به زندگی ام می چسبند
مثل حرف توی دلم مانده ای
جدا نمی شوی از مرداد
و مردنم
از پیراهن زرشکی ات   که تن پوش رگهایم بود

کلمات از نیامدنت می آیند
از عادت کردی به از دست دادنم
به از راه دور می بوسمت
و مردن از کنار تو آسان نبود

به تو برگردم از نمک ستونی می شوم
به خودم    کنیزی مصری
که کنار دوست داشتنت
نداشتنت     پاشیده می شود روی ویرانی ام
می چسبد به زندگی ام

جدایم کن از کلمات
از پیراهنت
از ته مانده های ستونی در برازجان

رجا چمنکار

2010-10-18T00:34:00.000+02:00

مدت زیادی است که اینجا ننوشته ام، فرصت زیادی نداشته ام مدتی گرفتار دفاع از تز دکتری ام و بعد از آن هم مشغول آماده شدن برای امتحان زبان بودم. اصولا نوشتن احتیاج به یک نوع آرامش خاطر دارد. یک زمانی که بتوانی آرام بنشینی ، فکر کنی، افکارت را بالا و پایین کنی و بعد در قالب کلمات بنویسی، البته در این مدت تغییرات زیادی هم به لحاظ فکری و فلسفی در من رخ داده است، اتفاقی که مدت ها بود در من صورت نگرفته بود. نگرش کلی ام به خیلی از مسایل عوض شده و از این بابت خوشحالم. از این که باز دچار پویایی شدم و باز دگرگون شدم حس بسیار خوبی دارم. ایده های زیادی در این مدت به ذهنم رسیده است. منتها از آن جا که وقت چندانی برای نوشتن نداشتم آنها را به صورت ‍پراکنده همین جور که به ذهنم رسیده اند روی گوشی ام ضبط کرده ام، البته به ذهنم رسیده است که به صورت podcast منتشر کنم ولی علی رغم این که ساده تر است هنوز نوشتن را ترجیح می دهم. در نوشتار اتفاقی رخ می دهد که در گفتار رخ نمی دهد.

2010-10-13T19:50:00.000+02:00

“You are never too old to set another goal or to dream a new dream.” -C.S. Lewis

روزانه-۷

2010-10-13T19:42:00.000+02:00

‎"Our truest life is when we are in dreams awake", Henry david Throeau

روزانه-۶

2010-10-13T19:41:00.000+02:00

“At the touch of love everyone becomes a poet.” -- Plato, Symposium

حقیقت

2010-09-10T00:07:00.000+02:00

بسیاری از حقایق را نمی توان کشف کرد یا باور کرد بلکه باید آفرید! و آفریدن حقیقت آفریننده می خواهد. باید آفریننده بود.

خیالات خالی

2010-09-03T23:33:00.000+02:00

عشق

خیالات خالی بود
من و تو
خالی بودیم
خالی بستیم
خیالاتی شدیم
چند روزی
حالی به حالی شدیم
خالی که شدی
بی خیال
در پی خیالی تازه
بی خیالم شدی
تنها خیالم شدی!

2010-08-31T21:20:00.000+02:00

آینه می‌گه: تو همونی که یه روز
می‌خواستی خورشیدو با دست بگیری،
ولی امروز شهر شب خو‌نت شده،
داری بی‌صدا تو قلبت می‌میری!

حافظ روز-5

2010-08-30T23:11:00.000+02:00

به هست و نیست مرنجان ضمیر و خوش می باش
که نیستی است سرانجام هر کمال که هست

غزل 25

هستم

2010-08-30T00:19:00.000+02:00

در من
منی نبود
در تو
منی نبود

اصلا مایی نبود!
فقط من بودم
نبودم؟
هنوز هم هستم!

پ.ن. نمی دونم چرا تو WORDPRESS نمیشه چیدمان نوشته رو تنظیم کرد و فاصله های اول سطر ها حذف می شوند :(

دریاچه Nordborg

2010-08-29T16:02:00.000+02:00

دیروز غروب را اینجا گذراندم. دریاچه ای در شهری کوچک در جنوب دانمارک. اتفاقا چهاردهم ماه قمری بود و ماه کامل بود. آرامش بی نظیری داشت که نمی توانم با کلمات توضیح دهم. شاید عکسها بتواند آن را به تصویر بکشد. فقط به پس زمینه صدای پرندگان و جیرجیرک ها را اضافه کنید.

حافظ روز-4

2010-08-28T21:39:00.000+02:00

در اندرون من خسته دل ندانم کیست
که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

غزل 22

درد

2010-08-28T12:29:00.000+02:00

درد در من
د ر مانده إز درد
در نمي رود
إز در نمي رود
بيا بر من
بيا دردم
بيا بر درد
در رفت!
درد ها م اشك مي شو د
بر ديده ام
حالا كه إز در نيامدي
درديده ام
ديده بر در
هزار گلو دريده ام
جز درد نديده ام
در درد مانده ام
درد ترينم
اي دردم
دردم
درد... درد ...

روزانه-٤

2010-08-27T18:42:00.000+02:00

گذشتن اسان است
شنيدن اسان است
اسارت اسان نيست
حقارت... اه
نصرت رحماني

روزانه-٣

2010-08-25T21:30:00.000+02:00

وقتي كه حتي مطلبي براي روزانه هم نداشته باشي، نشان دهنده اين است كه زندگيت چقدر روزمره و خالي از تجربه هاي جديد شده است. انساني كه چيزي براي "نوشتن" نداشته باشد مرده است. البته نوشتن به مفهوم وسيع ان.

حافظ روز-٣

2010-08-25T21:27:00.000+02:00

بشد که یاد خوشش باد روزگار وصال
خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا

حافظ روز

2010-08-22T16:54:00.000+02:00

ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت
و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت
خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز
کاغوش که شد منزل آسایش و خوابت
غزل ١٥

سفر

2010-08-22T13:45:00.000+02:00

بايد براي يك مسافرت كاري اماده مي شدم. شروع كردم به جمع كردن وسايلم. چند دست لباس، لپ تاپ، و گيتار. همين. همه وسايلم تو يك چمدان متوسط جا شد. اگر مسافرتم طولاني تر بود باز هم همين وسايل را بر مي داشتم. حتي اگر مي خواستم اينجا را براي هميشه ترك كنم چيز زيادي به اين مجموعه اضافه نمي شد. حس خيلي خوبي است. اين كه احساس كني به راحتي مي تواني از يك مكان بروي. بدون هيچ وابستگي وتعلق. يك جور حس ازادي است. اين كه به هيج جا و هيچ چيز، هيچ تعلق خاصي نداري. همه دارايي هات در درون خودت خلاصه مي شود. دروني كه هميشه با توست، به راحتي از دست دادني نيست و به راحتي از تو جداكردني نيست. حتي دوست داشتم همين گيتار رو هم با خودم نداشتم. مثلا به جاي نوازندگي، اهنگسازي مي كردم كه در انصورت سازم هم در درون خودم، الهامات خودم و هميشه با خودم بود.

پ. ن. ١. به همين خاطر مسافرت رو خيلي دوست دارم. ايستگاه قطار، فرودگاه، حس سفر و اين تصوير كه در حالي كه يك دستم روي دسته چمداني است كه پشت سرم در حال حركت است، دست ديگرم توي جيبم، و نگاهم رو به جاده، رو به اينده در حركتم.
پ. ن. ٢. عشق يكي از چيز هايي است كه اين حس عدم تعلق و وابستگي را از بين مي برد و انسان را "زمين گير" مي كند. در اين باره بعدا خواهم نوشت.
پ. ن . ٣. متاسفانه كيبرد ايفون "الف با كلاه" ندارد.

روزانه- ٢

2010-08-21T12:22:00.000+02:00

يكي إز مشكلات اينجا اينه كه شما مثلا صبح زود با كلي انرژي و شوق إز خواب بيدار مي شي و بعد مي ري پرده رو مي كشي و به جاي اينكه مثلا خورشيد رو ببيني كه در حال طلوع كردنه با يك أسمون گرفته تيره مه الود مواجه ميشي جوري كه ترجيح مي دي پرده رو بكشي پايين و صرفنظر كني. بگذريم إز زمستونش كه تا ٨ شبه و بعدشم هوا يا ابريه يا باروني!

روزانه-١

2010-08-21T04:01:00.000+02:00

سخت ترين درد، دردي است كه نتوني اونو به اشتراك بذاري، حتي با نزديكترين دوستان و اطرافيان، دردي كه نتوني إز اون سخن بگي

مشق مرگ

2010-08-20T13:07:00.000+02:00

إز كلمات و نوشته هايي
كه إز من خزيدند روي كاغذ
مچاله اي مانده است
كه دست إز نوشتن بر نمي دارد
إفتاده ام گوشه اتاق
و چشم إز تاق بر نمي دارم

كاش كودكي هاي بازيگوشم
إز من موشكي رها كرده بود
در باد
و بر باد مي داد
صفحاتي كه در ميانشان گم گشتم
صفحاتي كه سطرهايش پر إز توست
تو هايي كه در هر سطر اغاز مي شود
در سطر بعدي خط مي خورد
و باز ... تو... در كدام سطرخواهي رفت
نخواهي رفت!
با هر كلمه من إز تو دور مي شوم
تا در صفحاتي كه از تو پر می‌‌شود
زنده به گور مي شوم

نامه هائم را ميان همين سطرها
كه قبر من است
برايت مي فرستم
و تو
كه نماندي
هيچ وقت مرا نخواندي
نخواهي خواند
شعر هايم را
ميان همين سطر ها
كه قبر توست
برايت مي فرستم
پاي يكي إز همين سطر ها مي افتم
و كودكي كه يك روز تو را عشق كرد
تاابد مرگ را مشق خواهد كرد

حافظ روز

2010-08-19T02:40:00.000+02:00

با دل سنگینت آیا هیچ درگیرد شبي
آه آتشناک و سوز سینه شبگیر ما

2010-08-17T23:31:00.000+02:00

مي خواهم بگذرم
إز ديروزي كه بر من گذشت
نمي گذارد
او كه اوازهايش را
در دهانم مي گذارد
حتي وقتي
اين گوشه دنيا
روي سنگفرش هاي پاريس
قدم مي گذارم
بردار دست إز سرم
بردار وبگذار بگذرم
از گذشته اي كه حالم شده است
نمي بيني چه حالي شده ام

بردار و بگذار بگذرم
بي خيال
خيالها يي كه در من افتاده است
هي فكر نكنم
او هم مثل من گوشه اي افتاده است ؟
بردار و بگذار بگذرم
نمي گذارد

قلبي كه در من كار گذاشته اي
هنوز مي تپد
عاشقي كه در من گماشته اي
هنوز مي خواند
هزار كولي مي شوم
وقتي زير نخلهاي مالاگا
روي سيم هاي گيتار مي ريزي
مي ريزم هي
در پياله پي در پي
ااه
بيا بر گرديم
با پياله بعدي
به ديروز
و دور هم بگرديم
بأشه؟ عزيزكم! گلم!
دست در دستم بگذار
نمي گذارد!

پی نوشت: چند روزی رفته بودم پاریس، بر خلاف دفعه قبل که از این ساختمان به آن ساختمان و از این تابلو به آن تابلو می دویدم. این دفعه بیشتر وقتم را در رستوران ها و قهوه خانه های پاریس، مشغول حرف و صحبت با دوستان، گذراندم. به نظرم این یکی جذاب تر و خاطره انگیز تر بود.

2010-08-07T02:56:00.000+02:00

Studies in pessimism

2010-07-22T22:52:00.000+02:00

No little part of the torment of existence lies in this, that Time is continually pressing upon us, never letting us take breath, but always coming after us, like a taskmaster with a whip. If at any moment Time stays his hand, it is only when we are delivered over to the misery of boredom.
...

If children were brought into the world by an act of pure reason alone, would the human race continue to exist? Would not a man rather have so much sympathy with the coming generation as to spare it the burden of existence? or at any rate not take it upon himself to impose that burden upon it in cold blood.

I shall be told, I suppose, that my philosophy is comfortless—because I speak the truth; and people prefer to be assured that everything the Lord has made is good. Go to the priests, then, and leave philosophers in peace!

I have reminded the reader that every state of welfare, every feeling of satisfaction, is negative in its character; that is to say, it consists in freedom from pain, which is the positive element of existence. It follows, therefore, that the happiness of any given life is to be measured, not by its joys and pleasures, but by the extent to which it has been free from suffering—from positive evil

....
and the pains of life are made much worse for man by the fact that death is something very real to him. The brute flies from death instinctively without really knowing what it is, and therefore without ever contemplating it in the way natural to a man, who has this prospect always before his eyes.

...
But man, that selfish and heartless creature, misuses this quality of the brute to be more content than we are with mere existence, and often works it to such an extent that he allows the brute absolutely nothing more than mere, bare life. The bird which was made so that it might rove over half of the world, he shuts up into the space of a cubic foot, there to die a slow death in longing and crying for freedom; for in a cage it does not sing for the pleasure of it. And when I see how man misuses the dog, his best friend; how he ties up this intelligent animal with a chain, I feel the deepest sympathy with the brute and burning indignation against its master.
....
There are two things which make it impossible to believe that this world is the successful work of an all-wise, all-good, and, at the same time, all-powerful Being; firstly, the misery which abounds in it everywhere; and secondly, the obvious imperfection of its highest product, man, who is a burlesque of what he should be. These things cannot be reconciled with any such belief.

....
There is nothing more certain than the general truth that it is the grievous sin of the world which has produced the grievous suffering of the world . I am not referring here to the physical connection between these two things lying in the realm of experience; my meaning is metaphysical. Accordingly, the sole thing that reconciles me to the Old Testament is the story of the Fall. In my eyes, it is the only metaphysical truth in that book, even though it appears in the form of an allegory. There seems to me no better explanation of our existence than that it is the result of some false step, some sin of which we are paying the penalty.

.....
If you accustom yourself to this view of life you will regulate your expectations accordingly, and cease to look upon all its disagreeable incidents, great and small, its sufferings, its worries, its misery, as anything unusual or irregular; nay, you will find that everything is as it should be, in a world where each of us pays the penalty of existence in his own peculiar way.

جای خالی

2010-07-11T14:40:00.000+02:00

آن روزها

جایت خالی بود

جایی که همیشه خالی بود

جایی که هیچ وقت پر نشد

آن روزها

که دیگر از من گذشته بود

که گذشته بودم

گذشت

حالادیگر من از این روزها

گذشته ام

به فردای دیروزها

روزهاست رفته ام

و همان جا خواهم ماند

جایی که همیشه خالی می ماند

جایی که هیچ وقت پر نشد.

افسوس

2010-06-03T21:38:00.000+02:00

....

بوستان، نزار قبانی

2010-05-09T05:11:00.000+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=6iUJCAYv76Q

به خاطر تو

2010-05-03T00:46:00.000+02:00

شعری از پابلو نرودا:

بشنوید

خوشبختی-3

2010-05-03T00:23:00.000+02:00

خواسته مرتبه اول، خواستن برای انجام یک عمل است. اما خواستن مرتبه دوم این است که شما یک خواسته را بخواهید، مثلا بخواهید که یک خواسته در میان خواسته هایتان باشد. یا می خواهید که یک خواسته در میان خواسته هایتان نقش مهمی بازی کند و خواسته وموثری باشد. به همین شکل ارضا مرتبه اول و ارضا مرتبه دوم ، ارضا خواسته های مرتبه اول و خواسته های مرتبه دوم هستند.

برای مثال یک معتاد را در نظر بگیرید، وی ممکن است به صورت متناوب بخواهد تا مواد مخدر مصرف کند، و در عین حال بخواهد که اعتیاد خود را ترک کند، اواز اعتیاد خود متنفر است و هرکاری که به ذهنش می رسد برای ترک را انجام می دهد. اما خواست او برا ی مصرف بسیار قوی است و در نهایت وقتی پریودش می رسد تسلیم می شود. بنابراین او دارای خواست مرتبه اول برای مصرف مخدر و همین طور خواست مرتبه اول برای عدم مصرف آن، اما در عین حال یک خواست مرتبه دوم دارد و آن این است که وی می خواهد که خواست مرتبه اولش برای عدم مصرف، اراده او باشد، خواست موثری باشد. بنابراین در میان کشمکش های میان خواسته های مرتبه اولش، بی اهمیت و بی خیال نیست، بلکه می خواهد تا خواست عدم مصرف اراده او را تشکیل دهد. Harry Frankfurt داشتن خواست مرتبه دومی از این نوع را لازمه شخص person بودن می داند.

دیروز

2010-04-29T02:33:00.000+02:00

باید جمع کنم خودم را دیگر
و بریزم باز
در پیاله ای
تا با هم برگردیم

به خیال های پیچ در پیچی
که در هم تلو تلو خوردیم
به سطرهایی که در هم هل دادیم
و آنقدر
بخورم از تو
تا از حال بروم
دوباره باز
بیافتم روی فردایی
که مثل امروز
سرگیجه دارد
از خوابهایی
که تعبیر شد در دیروز

گاو بودم

2010-04-28T02:47:00.000+02:00

تو راست می گویی عزیزم

من گاو بودم

گاوی که فقط ما ما نمی کرد

: ما.. ما ما ..ما

ماما کجایی

که مجنون شده فرزندت !

مجنون چشمانی

که خلیج فارس را در خود غرق می کرد

غرق اشکهایی که بین ما می بارد از من یا تو؟

تو یا من؟ تویی که در من؟

منی که در

تو

در دری که به سوی دریا باز می شد

گم شدی

و من هر روز کنار ساحل

بر پیاده روهایی آواز می شوم

که از هم رد شدیم

همان آوازی

که فقط یک روز ما شدیم

This love...

هر شب

خیالت را به خوابم می برم

از روی تخت خالی

خیالت برم می دارد

خیالم را در تختت می گذارد

و آنقدر خیال می کنم...

خیال می کنی خل شدم !

فقط عاشقم!

دیشب

خیالت به خوابم باز..

خفه شوم!

الو.. الو!

چه ساده اشغالم کرد

صدایی که در هر جمله باز آشغالم کرد

مگر چه بودم؟

فقط دهاتی بودم

که عاشق بارانی شد که یک شب به آسمانش آمد

و در پی گیسوانش با باد رفت

بر باد رفت!

افسوس!

افسوس که دیگر دستم به آبهای جنوب نمی رسد

و گرنه آنقدر کویرم را آب می دادم

تا شهرت را رها کنی

تا در دریا با هم غرق شویم!

2010-04-27T15:22:00.000+02:00

ویتگنشتاین: چرا می‌گویند، این مساله طبیعی است که زمانی فکر می‌کردند خورشید دور زمین می‌چرخد به جای این‌که زمین حول محور خودش بچرخد؟

دوست ویتگنشتاین: فکر ‌کنم چون این‌طور به نظر می‌رسید که خورشید دور زمین حرکت می‌کند.

ویتگنشتاین: خوب، اگر قرار بود طوری به نظر برسد که زمین حول محور خودش می‌چرخد، آن‌وقت چطور به نظر می‌رسید؟

چیزی که به تو مدیونم

2010-04-25T19:09:00.000+02:00

بنقش رنگ پریده بود رنگ زندگیم
از عشق بسیار

و من چونان پرنده ای نابینا
در گنگی و دست پاچگی
این سوی و آن سوی پر می کشیدم

تا به پنجره تو رسیدم، ای مهربان!
و تو صدای قلبی شکسته را شنیدی

از میان ظلمات
بسوی سینه تو برخاستم
و در دستانت می جنبیدم
و به شوق تو از دریا نشات می گرفتم

که می تواند بگوید که من به تو تا چه پایه مدیونم
دین من به تو آشکار است
چونان یک پشه آراکو

عشق

این چیزی است که به تو مدیونم!

پابلو نرودا

-آراکو: محل زندگی نرودا در کودکی

بشنوید با صدا و گیتار من

http://www.onmvoice.com/play.php?a=19353

خوشبختی چیست؟ 2

2010-04-25T13:29:00.000+02:00

خوب، تو قسمت قبل گفتیم که خوشبختی شامل دو جنبه می شود: یکی حس رضایت نسبت به زندگی به عنوان یک کل، و دومی حس رضایت نسبت به بخش های زندگی. برای ساده شدن ادامه بحث، قسمت اول را جنبه "نگرشی" و قسمت دوم را جنبه "قسمتی" میگوییم. گفتیم که زندگی یک فرد تا حدی زیادی از کارهای که انجام می دهد و چیزهایی که دارد تشکیل می شود. احتیاج به توضیح زیادی ندارد که برای این که فرد احساس خوشبختی کند لازم نیست که همه چیزهایی که می خواهد داشته باشد را داشته باشد و همه کارهایی که می خواهد انجام بدهد را بتواند انجام بدهد. مثلا یک زن ممکن است متوجه بشود که شفلی که دوست دارد با داشتن بچه که دوست دارد داشته باشد مغابرت دارد و بنابراین دست به انتخاب بزند و از نتیجه انتخاب خود هم راضی باشد. این معمولا هزینه خوشبختی است که یک سری خواسته ها را باید براورده نشده رها کرد. اما می شود گفت که خواسته های "مهم" فرد باید برآورده بشود. بنابراین تو بخش دوم خوشبختی، نسبت به تعداد زیادی ازبخش های مهم زندگی باید حس رضایت داشت. اما کدوم بخش ها "مهم" هستند؟ اینجاست که ارتباط میان دو بخش خوشبختی مشخص می شود. اینکه کدوم بخش ها مهم هستند بستگی دارد به اینکه فرد از کل زندگیش چه می خواهد؟

به طور خلاصه می شود گفت که لازمه خوشبختی این است که تعداد زیادی از خواسته ها و آرزوهای "مهم " فرد براورده بشوند، و این که کدام خواسته ها و آرزوها مهم هستند بستگی به این دارد که فرد از زندگیش به عنوان یک کل چه می خواهد؟

برای اینکه بتوانیم موضوع رو بهتر توضیح بدهیم از یک سری تعریف که Harry Frankfurt ارایه کرده است استفاده می کنیم. خواسته های مرتبه اول، خواسته های مرتبه دوم، رضایت مرتبه اول، رضایت مرتبه دوم. که می ماند برای بخش بعد.

شهبانو

2010-04-24T21:20:00.000+02:00

شهبانو

تو را شهبانو نام نهاده ام

زنانی بلند تر از تو هستند، چه بلندتر!

زنانی اصیل تر از توهستند، چه اصیل تر!

و زنانی زیبا تر از تو، چه زیباتر!

اما شهبانو تویی

وقتی به خیابان می روی

کسی تو را نمی شناسد

کسی تاج بلورینت را نمی بیند

کسی نگاه نمی کند

به فرش قرمز زربافتی

که برآن گام می زنی

و وقتی ظاهر می شوی

همه رودخانه ها می نوازند

در تن من

ناقوس ها

آسمان را به لرزه می اندازند

و سرودی جهان را در بر می گیرد

فقط من و تو

فقط من و تو

عشق من! به من گوش کن!

پابلو نرودا

ترجمه مجتبی طباطبایی پور

ترجمه ای از پابلو نرودا

2010-04-24T12:58:00.000+02:00

عشق

تو را چه شده است؟

ما را چه شده است؟

آه! عشق ما ریسمانی خشن است

که بهم پیوندمان می دهد

که زخمی مان می کند

و اگر بخواهیم زخممان را ترک کنیم

اگر بخواهیم جدا شویم

گرهی دیگر بر ما می زند و محکوممان می کند

تا خونمان را بکشد و با هم بسوزیم

تو را چه شده است؟

به تو نگاه می کنم

و در تو چیزی نمی یابم

مگر چشمانی چون همه چشم ها

و لبانی

گمشده میان هزاران لبی که بوسیده ام

تنی

چون همه تنهایی که خوابیده اند زیر تنم

بی آنکه خاطره ای بر جای بگذارند

و چقدر تهی از جهان گذشتی

مانند سبویی گندمگون

بی هوایی، بی صدایی، بی شرابی

بیهوده در تو در پی عمقی برای دستانم گشتم

آن جستجوی بی وقفه زیر زمین

زیر پوست تو

زیر چشمانت

هیچ!

زیر دو پستانت

به سختی

سیلابی بلورین برامده

که نمی داند چرا آواز می خواند؟

چرا! چرا! چرا!

عشق من! چرا؟

پابلو نرودا

ترجمه: مجتبی طباطبایی پور